Vol warmte, sfeer en emotie.


Daphne, gediplomeerd afscheidsfotograaf.


Afscheidsfotografie is niet zomaar een specialisme die je even kiest. Ook voor mij was het een bewuste keuze.

Fotografie is mijn passie. Als het even kan pak ik de camera en trek ik er op uit, om een mooi landschap vast te leggen. Als huisfotograaf van het Hunebedcentrum, heb ik mij in de loop der jaren verder kunnen ontwikkelen in mijn vakgebied.

Ik wist al snel dat ik later mijn eigen onderneming als fotograaf wilde hebben. Alleen was de tijd nog niet daar. Thuis was de situatie er nier naar om een onderneming op te bouwen.

Mijn partner, de vader van onze twee jongens, was ziek. Ernstig ziek, er was geen genezing meer mogelijk. Toen wij dit nieuws kregen te horen was onze jongste bijna een halfjaar oud.

Onze bubbel van geluk werd kapot geprikt door het slechte nieuws.

De jaren verstreken, de kinderen werden ouder en mijn partner zag ik steeds verder achteruitgaan. Samen wandelen in het bos kon niet meer, op het doel staan tijdens een potje voetballen met de jongens lukte niet meer. Stukje bij beetje kon hij weer wat minder.

Elke keer opnieuw was er weer iets waar hij niet meer aan mee kon doen.


Op zijn 51e verjaardag kwam zijn wens uit. Op die dag werd hij in de avond geëuthanaseerd.


De laatste jaren ging het zo slecht met hem dat hij extra zuurstof nodig had. Hij kwam eigenlijk alleen nog maar buiten als hij een afspraak had staan bij een van zijn artsen.

Zo af en toe maakten we nog een ritje met de auto, want dat lukte nog redelijk, even autorijden. Uiteindelijk lukte het autorijden ook niet meer, naar de wc gaan was al een te grote opgave.

De laatste maanden van zijn leven zat hij letterlijk op de bank toe te kijken hoe wij ons leven leefden. Zijn lichaam was op, iets wat hij zelf maar al te goed door had. Zijn wil om te blijven leven was er niet meer.

Op zijn 51e verjaardag kwam zijn wens uit. Op die dag werd hij in de avond geëuthanaseerd.

Voor hem kwam er een einde aan zijn lijden. Voor mij en onze jongens begon er een heel nieuw hoofdstuk.

Eentje zonder hem...

handen van overleden man. Onderdeel van afscheidsfotografie

 Het voelde bijna als een foute bruiloft, die binnen een week geregeld moest worden.


In die periode ging alles als een roes aan mij voorbij. Ik kan me nog herinneren dat ik de dagen voor zijn uitvaart euforisch was.

Opgelucht dat er een einde was gekomen aan zijn lijden. Het voelde zo vreemd. Ik vroeg me af waarom ik zo vrolijk was en niet verdrietig. Want ik mistte hem wel.

Daarnaast was er ook nog een uitvaart te regelen. Wat vond ik dat een gedoe zeg. Zoveel vragen, zoveel antwoorden die je moet geven, zoveel administratie wat geregeld moet worden.  

Het voelde bijna als een foute bruiloft, die binnen een week geregeld moest worden.

“Zal ik foto’s maken van de uitvaart?” Ik hoor het mijn vriendin nog zeggen. Wat vond ik het toen een vreemde vraag. Waarom zou je van zoiets foto’s willen hebben? “Als je ze niet wilt hebben, kun je ze altijd weer verwijderen”. Was het argument wat ik van mijn vriendin kreeg te horen. Ze had een punt, het kon altijd weer verwijderd worden. Met die gedachte in mijn achterhoofd ben ik akkoord gegaan en heeft mijn vriendin foto’s gemaakt tijdens de uitvaart.


Afscheidsfotografie een logische keuze.


Vlak na de uitvaart heb ik de foto’s een keertje bekeken, daarna bleef de map heel lang onaangeraakt op mijn computer staan.

Het duurde zo’n twee jaar voordat ik ze weer bekeek en dat ging niet eens bewust. Terwijl ik achter mijn computer tussen de fotomappen zat te snuffelen, kwam ik de de fotomap van zijn crematie tegen. Met enige aarzeling klikte ik op de map. Een venster met de eerste foto opende op mijn beeldscherm.

Ik kan het gevoel wat ik toen voelde me nog steeds herinneren als de dag van gisteren.  Het voelde helemaal niet confronterend, of pijnlijk.

Een gevoel van troost overheerste, een warmte. Door het bekijken van de foto’s zag ik wat er die dag gebeurd was. Dingen die mij toen niet waren opgevallen, zag ik nu terug. Wat waren het toch bijzondere foto’s. Zoveel meer dan alleen maar een “kiekje” van de uitvaart.

Ze gaven mij troost, een warm gevoel vanbinnen. Tot op de dag van vandaag koester ik die foto’s met heel mijn hart. Niet alleen voor mij, maar ook voor onze twee jongens zijn deze foto’s van onschatbare waarde.

En toen wist ik het. Alsof na al die jaren het kwartje eindelijk viel. Ik wist wat voor soort fotografie ik wilde gaan maken. Een specialisatie waarin foto’s daadwerkelijk meer zeggen dan 1000 woorden.

gediplomeerd afscheidsfotograaf

Van Daf naar D.A.F.


Ik heb de kennis als fotograaf en de ervaring van verlies uit mijn eigen leven. Deze twee krachten ben ik gaan bundelen. Samen zijn ze sterk en kan ik uit iets verdrietigs, iets moois maken.

 Hoewel ik mijn eigen ervaring heb en weet wat ik met mijn camera kan, wist ik niet wat erbij komt kijken als je een uitvaart fotografeert. Ik moest meer kennis opdoen. 

Om me te kunnen specialiseren kroop ik terug de schoolbanken in. Een traject die ik met mijn diploma “Bekwaam Afscheidsfotograaf” heb afgerond.

Ik ben gediplomeerd afscheidsfotograaf. Zo eigen als dat ik mij in mijn specialisatie voel, zo eigen moest de naam van mijn onderneming ook zijn.  Mijn eigen naam bood de oplossing.

Al vanaf jongs af aan noemt iedereen mij Daf, in plaats van Daphne.

De naam D.A.F. is de naam geworden van mijn onderneming. Een acroniem, die aangeeft wat voor fotografie ik maak. 

Zelfs in perioden waarin pijn, verlies en verdriet overheersen, maak ik reportages vol warmte, sfeer en emotie.

Dat maakt het Daadwerkelijk Andere Fotografie, oftewel D.A.F.


Mijn missie


Het vastleggen van gelukkige en mooie momenten van ons leven, is de normaalste zaak van de wereld. Niemand kijkt er vreemd van op als je een fotograaf inhuurt om van dat moment een prachtige reportage te maken.

Zodra het om momenten gaat waarin pijn, verlies en verdriet overheersen, staan we er niet eens bij stil om dat  vast te leggen .

Ik begrijp dat, maar ik weet ook waarom we dat juist wel moeten doen.

 

Ik stond er ook niet bij stil toen het mij overkwam. Gelukkig heb ik mogen leren hoe belangrijk het juist is om die momenten vast te leggen.

Hoeveel warmte en troost ze bieden. Hoe tastbaar en in “leven” de herinnering blijft. Foto’s die je voor de rest van je leven koestert.

Mijn missie is om ervoor te zorgen, dat afscheidsfotografie net zo normaal gaat worden als een fotograaf inhuren bij een bruiloft. Dat het niet meer vreemd gevonden wordt als je een fotograaf voor zoiets inhuurt.

Dat men snapt hoeveel waarde die foto’s kunnen hebben. Hoe belangrijk ze zijn voor de nabestaanden en de pijn, het verlies en het verdriet kunnen verzachten.


Ik ben Daphne, eigenaar van D.A.F.

Ik maak Daadwerkelijk Andere Fotografie.