Van iets verdrietigs, iets moois maken.


Sommige momenten draag je voor altijd bij je. Dat is geen keuze, het is je overkomen.


Ieder huisje heeft zijn kruisje.

Hoewel we dit allemaal weten, vertellen we liever niet wat ons is overkomen.

Leuke gebeurtenissen zijn makkelijk om te delen, maar zodra er emoties bij komen kijken van pijn, verdriet of verlies, zijn we terughoudend. Een bewuste keuze?

Of speelt er toch wat anders mee?

Over sommige momenten durven we niet meer te vertellen. We zijn bang om veroordeelt te worden, niet begrepen te worden, of te horen krijgen dat we hulp moeten zoeken. 

Praten met een therapeut kan helpen, maar is niet altijd de gesprekspartner die je zoekt. Een gesprek gewoon van mens tot mens, een luisterend oor en begrip voor de situatie.

Is wat we zoeken...  


Je eigen verhaal op papier zetten is moeilijk. Er is geen begin, geen einde, het is er gewoon. 


Als er iets is wat ik uit eigen ervaring weet, is dat praten over leed, trauma of ervaringen die niet prettig zijn geweest, helpt. 

Ervaringen die enkel in ons hoofd bestaan, blijven daar ronddwalen. Ze vragen aandacht terwijl je er niet eens mee bezig wilt zijn. Belemmeren het dagelijkse leven, omdat iets kleins de ervaring triggert. Voordat je het weet ben je weer terug in de herinnering van het moment.

Een van de meest voorkomende opmerkingen is wel, dat je het verhaal of je gevoel op papier moet zetten. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Want waar begin je. In je hoofd is er geen begin, geen einde, het is er gewoon. Daar tussen de chaos van alle andere herinneringen, zwerven er een paar die je maar geen plek kan geven.

Eenzaam persoon bij de waterkant met ondergaande zon. Beeldverhaal onderdeel van afscheidsfotografie

Een beeldverhaal draagt positief bij aan het verwerkingsproces.


Jouw verhaal terugzien in beeld en tekst, maakt het tastbaar. Dit zorgt ervoor dat het niet meer alleen in jouw hoofd bestaat. Je kan het vastpakken en wegleggen (een "plekje" geven). Je hoeft niks meer uit te leggen aan een ander. Jouw beeldverhaal vertelt het voor je.  Dit geeft rust en draagt positief bij aan het verwerkingsproces.


Ik luister, veroordeel niet, sta open voor ieder verhaal en wil jouw begrijpen


De een loopt graag door het bos, de ander zit graag thuis in zijn veilige omgeving. Het is allemaal mogelijk. Zolang jij je maar op jouw gemak voelt.  Zodat je kan vertellen wat jouw verhaal is. Het maakt niet uit waar je begint, ik ben er om te luisteren. Terwijl ik luister, zal ik af en toe wat vragen om het beter te kunnen begrijpen.

Ik veroordeel niet, we doen allemaal dingen waar we achteraf spijt van hebben. Er zijn zoveel situaties waarin je kan belanden, zonder dat je er enige invloed op kan uitoefenen.  Het overkomt je, hier heb je niet voor gekozen. Ook deze verhalen mogen verteld worden.

Die hoef je niet weg te stoppen. 

licht in de duisternis, met domtoren kaars. Beeldverhaal onderdeel van afscheidsfotografie

Een persoonlijk beeldverhaal is net zo uniek als dat jij bent.


Al tijdens het gesprek kan het zijn dat er foto’s gemaakt worden. Bijvoorbeeld van een locatie waar het verhaal heeft afgespeeld, of zichtbare littekens die op jouw lichaam staan. In andere gevallen worden de foto’s pas later gemaakt, omdat het een symbolische waarde heeft. Waarvan foto’s gemaakt worden bespreken we samen.

Na het gesprek zal ik voor jou een persoonlijke brief schrijven. Een brief die jouw verhaal verteld. Hoe je het hebt ervaren, wat je voelde en hoe zo’n invloed het op jou heeft of had.

De foto’s en persoonlijke brief worden gebundeld in een prachtig album. Dit maakt dat jouw verhaal niet meer alleen in jouw hoofd bestaat. Het is tastbaar waardoor je het kan wegleggen. En uitleg kan geven aan een ander zonder ook maar iets te hoeven zeggen.